بحران سلامت روان ناشی از همه گیری بیماری کرونا جدی است و برای مدت ها با ماست. پس با صداقت، صراحت و مهربانی باید با یکدیگر برخورد کنیم. رهبران بهتر، کارکنان و شرکت های بهتری پس از این بحران ایجاد می کنند.
رایان اسمیت، هاروارد بیزنس ریویو
بحران امروز توجه همه مدیران کسب وکارها و رهبران و موسسان را به خود جلب کرده است. اما در مرحله بعدی این بحران به دلیل قرنطینه مردم در سراسر جهان و دورکاری کارکنان با یک بحران روحی و روانی رو به رو خواهیم شد. یک مطالعه جهانی نشان می دهد از زمان همه گیری کرونا، 75 درصد مردم اعلام کرده اند که از نظر اجتماعی احساس انزوا می کنند، 67 درصد گزارش داده اند که سطح استرس آن ها بالاست، 57 درصد اضطراب زیادی را تجربه می کنند و 53 درصد گفته اند آن ها از نظر احساسی و روحی خسته شده اند. این مطالعه با پرسش از بیش از 2 هزار و 700 نیروی کار در سراسر جهان که در 10 صنعت کار می کنند، در دوره زمانی ماه مارس تا آوریل 2020 انجام شده است.
ما به عنوان انسان ها می توانیم خودمان را با تغییرات سازگار کنیم اما رابطه ما با ابهام و عدم اطمینان خوب نیست. این درحالی است که به دلیل همه گیری کرونا جهان نسبت به آینده خود بیش از همیشه نامطمئن است. این مسئله نگرانی هایی را از نظر بهداشت روان ایجاد کرده است. در هاروارد بیزنس ریویو به پنج گامی پرداختیم که مدیران کسب وکارها می توانند با برداشتن آن به سلامت روان کارکنان خود کمک کنند. خلاصه ای از این مطلب را می خوانید.
1.احوالپرسی
40 درصد از افراد در مطالعه هاروارد بیزنس ریویو گفته اند شرکت های آنان از زمان همه گیری کرونا حتی از آن ها درباره اینکه در این اوضاع چه می کنند سوال نپرسیده اند. بهداشت روانی این افراد بیش از دیگران در معرض خطر است. چطور می توان از مردم انتظار کمک داشت درحالیکه از آن ها درباره وضع و حال خودشان سوالی پرسیده نشده است. بنابراین گام اول این است که خیلی ساده بپرسید «حال شما چطور است؟»
شاید تلاش برای احترام به حریم خصوصی مانع مدیران شده تا این سوال را زودتر از کارکنان خود بپرسند اما از هر پنج نفر سه نفر اعلام کرده اند اگر مدیران از سلامت روان آن ها بپرسند احساس بهتری پیدا می کنند. 40 درصد هم اعلام کرده اند که می خواهند که مدیرانشان در این باره با آن ها صحبت کنند. بنابراین هرچه زودتر با کارکنان خودتان یک مکالمه صمیمانه را آغاز کنید. براساس مطالعات 40 درصد از کارکنان هم علاقه ای به احوال پرسی شما ندارند. مشکلی نیست.
2.گوش شنوا بودن
با کارکنانی که تمایل به صحبت با شما دارند، به گوش شنوا تبدیل شوید. لزومی ندارد همه مسائل را یکباره حل کنید. در عوض فقط گوش دهید و از اینکه خودتان هم دردِ دل را بگویید، نترسید. شما هم ممکن است دچار کاهش سلامت روان شوید و هرچه زودتر دو طرف مشکلات همدیگر را درک کنند، بهتر می توانند از یکدیگر حمایت کنند. هر کس به دلیل موقعیت خود مشکلاتی دارد اما ما باید یاد بگیریم از یکدیگر حمایت کنیم.
3.ثبات قدم
صحبت در مورد سلامت روان تنها گفت وگویی نیست که باید آن را انجام دهید. یکی از راه های کمک به مردم در شرایطی مثل امروز که فضای نامطمئنی برقرار است، ثبات نظر داشتن است. از زمان همه گیری بیماری به بعد، 90 درصد از مردم اعلام کرده اند که علاقه دارند دست کم هفته ای یک بار با شرکت خود ارتباط برقرار کند. 29 درصد هم ارتباط روزانه را انتخاب کرده اند. آن ها حتی یک تماس تلفنی را موثر می دانند، تماسی که مدیر شخصا آن را برقرار کند. کارمندانی که می گویند مدیرانشان در این طور ارتباط ها خوب نیستند، بیشتر در معرض خطر مشکلات سلامت روان قرار دارند. ارتباط منظم و مداوم از سوی مدیران برای ایجاد حمایت از کارکنان ضروری است.
4.حفظ ارتباط
مسئله فقط کمک به مدیران برای محافظت از گروه نیست بلکه باید از خود مدیران هم محافظت کرد. برای رسیدن به این دو هدف، حفظ ارتباط با کارکنان ضروری است اما چطور. برای انجام بهتر کارها، شرکت ها باید وضعیت کارکنان را به طور منظم بررسی کنند. با درک فرایندها و روندها و احساسات کارکنان خود می توانید بهتر به مسائل واکنش نشان دهید. بخشی از کارکنان از دریافت تماس های غیررسمی استقبال می کنند. واقعیت این است که قرنطینه باعث شده مردم فرصت مکالمه درباره مسائل پیش پا افتاده و شنیدن بداهه های یکدیگر را که به آن ها انرژی می داد، از دست بدهند. شبیه سازی آن محیط ممکن نیست اما راه حل هایی برای بهتر شدن حال افراد وجود دارد. پایان دادن به یک هفته کاری با یک ناهار مجازی و ایجاد لحظاتی که افراد بتوانند فقط در آن درباره ماجراهایشان حرف بزنند، یکی از این کارهاست.
5.در دسترس قرار دادن منابع برای همه
مطمئن شوید که امکانات شرکت برای حفظ سلامت روان کارکنان و بهبود زیست آنان در این شرایط در اختیار همه قرار دارد. به طور تقریبی نیمی از کارکنان در مطالعه هاروارد بیزنس ریویو اعلام کرده اند که سهمی در این منابع ندارند. بعضی از افراد می خواهند که از این منابع بهره مند شوند اما بخشی دیگر تنها از دانستن اینکه منابع در اختیار آنان است احساس بهتری پیدا می کنند.
بحران سلامت روان ناشی از همه گیری بیماری کرونا جدی است و برای مدت ها با ماست. پس با صداقت، صراحت و مهربانی باید با یکدیگر برخورد کنیم. رهبران بهتر، کارکنان و شرکت های بهتری پس از این بحران ایجاد می کنند.
*رایان اسمیت، هاروارد بیزنس ریویو